Droga do nikąd

Pogrążona w myślach
Zatracam się w najgłębszych
Zakamarkach swej pamięci
Karmię się wyimaginowanymi wspomnieniami
Żyję utraconą przeszłością
Kruchymi chwilami dawnego szczęścia
Momentami, kiedy jeszcze potrafiłam ufać ludziom…

Spuszczona głowa ciąży
Na mych umęczonych barkach
Gdy kroczę krętymi
Ścieżkami wytyczonymi przez fortunę
Z blaskiem halucynacji w
Zamglonych herbacianych oczach
Spoglądam zza szklanego okna
Na świat, który przestał mnie akceptować…

Zgarbione ramiona zbyt
Słabe są, by udźwignąć
Ciężar niszczycielskich lat
Długoletnia niewola i niepewność
Przyzwyczajenie do posłuszeństwa
Wyniszczyły w mojej duszy
Ostatnie ziarna buntu…

Powłóczam zmęczonymi nogami
W nieznanym kierunku
Bez konkretnego celu
Pozbawiona porcelanowych złudzeń
I kryształowych marzeń
Przeźroczyste widmo kiedyś zostawiam
Dla tych, którzy
Kochali dziewczynkę o sarnim wzroku…

Wyruszam w niekończącą się podróż do nikąd, gdzie nie ma miejsca na empatię ani odczuwanie…

droga do nikąd

Ten wpis został opublikowany w kategorii życie i oznaczony tagami , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>